ಪ್ರವಾದಿಗಳ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯತೆಯ ಮಹಾಪಯಣ

ಮಾನವ ಇತಿಹಾಸದ ಸುದೀರ್ಘ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾದಿಗಳು, ಸಂತರು, ಶರಣರು, ಋಷಿಗಳು ಹಾಗೂ ದಾರ್ಶನಿಕರು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ, ಕರುಣೆ, ನ್ಯಾಯ, ಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಸಹೋದರತ್ವದ ಸಂದೇಶ ಸಾರಿದ್ದಾರೆ. ಕಾಲ, ದೇಶ, ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಗಳು ಬದಲಾದರೂ ಮನುಷ್ಯನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಈ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ಆ ಶಾಶ್ವತ ಮಾನವೀಯ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಕನ್ನಡದ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮೊಳಗಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವೇ ಡಾ. ಎಂ.ಡಿ. ಸಮುದ್ರಿಯವರ ‘ಭಾವೈಕ್ಯತೆಯ ಬೆಳಕು’.

ಗದಗದ ಶ್ರೀ ಜಗದ್ಗುರು ತೋಂಟದಾರ್ಯ ಸಂಸ್ಥಾನಮಠದಲ್ಲಿ ಸೋಮವಾರ ಪೂಜ್ಯ ಡಾ. ತೋಂಟದ ಸಿದ್ಧರಾಮ ಮಹಾಸ್ವಾಮಿಗಳ ಅಮೃತಹಸ್ತದಿಂದ ಶಿವಾನುಭವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಕೃತಿ ಲೋಕಾರ್ಪಣೆಯಾಗಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆಯಲ್ಲ; ಧರ್ಮಸಮನ್ವಯ, ಭಾವೈಕ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆಯ ಪರವಾಗಿ ಬೆಳಗಿದ ದೀಪದ ಪ್ರಜ್ವಲನೆಯಾಗಿದೆ.

ಪ್ರವಾದಿ ಮಹಮ್ಮದ್ ಪೈಗಂಬರರ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಸಂದೇಶದಲ್ಲಿ ಕರುಣೆ, ನ್ಯಾಯ, ಸಹೋದರತ್ವ, ದಾನ, ನೆರೆಹೊರೆಯವರ ಹಕ್ಕು, ದುರ್ಬಲರ ರಕ್ಷಣೆ ಹಾಗೂ ಮಾನವ ಘನತೆಗೆ ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನವಿದೆ. ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಗೌರವಿಸುವುದು, ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವುದು ಹಾಗೂ ಸಮಾಜದ ದುರ್ಬಲರೊಂದಿಗೆ ನಿಲ್ಲುವುದು ಅವರ ಸಂದೇಶದ ಪ್ರಮುಖ ಆಶಯಗಳಾಗಿವೆ. ಧರ್ಮದ ನಿಜವಾದ ಪರೀಕ್ಷೆ ಕೇವಲ ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಹಸಿದವನಿಗೆ ಅನ್ನ ನೀಡುವ ಕೈಯಲ್ಲಿ, ಬಿದ್ದವನನ್ನು ಎತ್ತುವ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅನ್ಯಾಯಕ್ಕೊಳಗಾದವನ ಪರ ನಿಲ್ಲುವ ಧೈರ್ಯದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮದ ಜೀವಂತ ರೂಪ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ಈ ಕೃತಿಯ ಪ್ರಮುಖ ವೈಚಾರಿಕ ಕೊಡುಗೆ ಎಂದರೆ ಪೈಗಂಬರರ ಮಾನವೀಯ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಬಸವಣ್ಣನವರ ಶರಣ ಚಿಂತನೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂವಾದಕ್ಕೆ ತರುವ ಪ್ರಯತ್ನ. ಬಸವಣ್ಣನವರ ‘ಇವ ನಮ್ಮವ, ಇವ ನಮ್ಮವ’ ಎಂಬ ಭಾವವು ಜಾತಿ, ವರ್ಗ, ಜನ್ಮ ಮತ್ತು ಮೇಲು-ಕೀಳುಗಳ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಕಾಣುವ ವಿಶಾಲ ದೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆ. ಪೈಗಂಬರರ ಸಹೋದರತ್ವದ ಆಶಯವೂ ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವೆ ಪರಸ್ಪರ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ, ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಬಸವಣ್ಣನವರ ಕಾಯಕದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಮನುಷ್ಯನ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ದುಡಿಮೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದರೆ, ದಾಸೋಹವು ಗಳಿಸಿದ್ದನ್ನು ಸಮಾಜದೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಸಾರುತ್ತದೆ. ಇಸ್ಲಾಮಿನ ಜಕಾತ್ ಪರಂಪರೆಯೂ ಸಂಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬಡವರ ಹಕ್ಕನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತದೆ. ಕಾಯಕ ಕೈಗೆ ಶಕ್ತಿ ನೀಡಿದರೆ, ದಾಸೋಹ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ವಿಶಾಲತೆ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಗಳಿಸುವುದು ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿದರೆ, ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಮಾಜವನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ಇಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಇಂದಿನ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ, ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ವಿಚಾರಗಳ ಭಿನ್ನತೆಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದ್ವೇಷಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಆತಂಕಕಾರಿ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಭಾವೈಕ್ಯತೆಯ ಅಗತ್ಯ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿದೆ. ನಿನ್ನ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸು; ಆದರೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಧರ್ಮವನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಬೇಡ. ನಿನ್ನ ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿರು, ಆದರೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ನಂಬಿಕೆಯ ಹಕ್ಕನ್ನು ಗೌರವಿಸು ಎಂಬ ಸರಳ ಸೂತ್ರವೇ ಸೌಹಾರ್ದ ಸಮಾಜದ ಅಡಿಪಾಯವಾಗಬಹುದು.

ಗದಗದ ನೆಲಕ್ಕೆ ಶರಣ ಪರಂಪರೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಸೂಫಿ-ಸಂತ ಪರಂಪರೆಯ ಸೌಹಾರ್ದದ ನೆನಪೂ ಇದೆ. ವಿವಿಧ ಧರ್ಮಗಳ ಜನರು ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವದಿಂದ ಬದುಕಿದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅನುಭವವೂ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಇಂತಹ ನೆಲದಲ್ಲಿ ‘ಭಾವೈಕ್ಯತೆಯ ಬೆಳಕು’ ಕೃತಿ ಲೋಕಾರ್ಪಣೆಯಾಗಿರುವುದು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂದರ್ಭವಾಗಿದೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತೋಂಟದಾರ್ಯ ಸಂಸ್ಥಾನಮಠದ ಶಿವಾನುಭವದ ಪವಿತ್ರ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಕೃತಿ ಅನಾವರಣಗೊಂಡಿರುವುದು ಆಧ್ಯಾತ್ಮವು ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಹೃದಯಗಳನ್ನು ವಿಶಾಲಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ನೀಡಿದೆ.

ಯುವಜನತೆ ಈ ಕೃತಿಯ ಆಶಯವನ್ನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇಂದು ಮಾಹಿತಿ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಯುವಕರಿಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಸತ್ಯವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವ ವಿವೇಕ, ಭಿನ್ನತೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ಸಂಸ್ಕಾರ, ಸಂವಿಧಾನದ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಅರಿವು ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಅಗತ್ಯ. ಪ್ರವಾದಿಗಳ ಸಂದೇಶ, ಬಸವಣ್ಣನವರ ವಚನಗಳು ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಸಂವಿಧಾನದ ಭ್ರಾತೃತ್ವದ ಆಶಯಗಳನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡು ಯುವಕರು ಸಮಾಜವನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಿದರೆ ದೇಶದ ಏಕತೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಲಗೊಳ್ಳಲಿದೆ.

ವೈದ್ಯರಾಗಿರುವ ಡಾ. ಎಂ.ಡಿ. ಸಮುದ್ರಿಯವರು ದೇಹದ ನೋವನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸುವ ವೃತ್ತಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಸಮಾಜದ ನೋವನ್ನೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ರಚಿಸಿರುವುದು ಅವರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾಳಜಿಯ ವಿಸ್ತಾರವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ದೇಹದ ಗಾಯಕ್ಕೆ ಔಷಧಿ ಬೇಕು, ಮನಸ್ಸಿನ ಗಾಯಕ್ಕೆ ಮಾನವೀಯತೆ ಬೇಕು, ಸಮಾಜದ ಗಾಯಕ್ಕೆ ಭಾವೈಕ್ಯತೆ ಬೇಕು. ಈ ಮೂರನೆಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯತ್ತ ‘ಭಾವೈಕ್ಯತೆಯ ಬೆಳಕು’ ನಮ್ಮ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ.

ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ಪ್ರವಾದಿ ಮಹಮ್ಮದ್ ಪೈಗಂಬರರ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಸಂದೇಶದ ಕುರಿತ ಕೃತಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಅದರ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಸೀಮಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಮೂಲತಃ “ಮನುಷ್ಯನು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಹೇಗೆ ನೋಡಬೇಕು?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತದೆ. ಧರ್ಮಗಳ ನಡುವಿನ ಭಿನ್ನತೆಯನ್ನು ಸಂಘರ್ಷದ ಕಾರಣವನ್ನಾಗಿಸುವ ಬದಲು, ಅವುಗಳಲ್ಲಿರುವ ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಸಮಾಜವನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಈ ಕೃತಿ ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ.

ಪ್ರವಾದಿಗಳ ಕರುಣೆ, ಬಸವಣ್ಣನವರ ಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಸಂವಿಧಾನದ ಭ್ರಾತೃತ್ವ ಒಂದಾಗಿ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಾಗ ಭಾರತ ವಿಶ್ವಮಾನವೀಯತೆಯ ದಾರಿದೀಪವಾಗಬಲ್ಲದು. ಕತ್ತಲೆ ಯಾರ ಧರ್ಮವೂ ಅಲ್ಲ, ಬೆಳಕು ಯಾರೊಬ್ಬರ ಸ್ವತ್ತೂ ಅಲ್ಲ. ಬೆಳಕು ಎಲ್ಲರಿಗೂ, ಮಾನವೀಯತೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ. ಹಾಗೆಯೇ ಭಾವೈಕ್ಯತೆಯೂ ಎಲ್ಲರಿಗೂ.

‘ಭಾವೈಕ್ಯತೆಯ ಬೆಳಕು’ ಕೇವಲ ಪುಸ್ತಕವಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ, ಧರ್ಮಗಳ ನಡುವೆ ಸೇತುವೆ ನಿರ್ಮಿಸುವ, ಮನಸ್ಸುಗಳ ನಡುವೆ ಪ್ರೀತಿ ಬೆಳೆಸುವ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯತೆಯ ದೀಪವಾಗಿ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುವ ಕೃತಿಯಾಗಲಿ ಎಂಬುದು ಆಶಯ.

— ಅಮೀರನಾಯಕ (ಕಲ್ಲಿಗನೂರ)

ಯುವ ಬರಹಗಾರರು

ಪಂಚಾಯಿತಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಅಧಿಕಾರಿ,

ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯಿತಿ, ಲಕ್ಕುಂಡಿ